Czy to płazy?

Dzień w naszym przedszkolu zaczął się jak zwykle, ale czekała nas miła niespodzianka. Do naszej sali przybyli niezwykli goście - żywe płazy. Pani kolekcjonerka przedstawiła się i opowiedziała o swojej pasji, jaką jest gromadzenie i hodowla tych zwierząt. Dzieci od pierwszej chwili patrzyły z ciekawością i lekkim niepokojem.

Pani pokazywała nam swoje okazy po kolei. Najpierw prezentowała planszę z płazem, a dopiero potem wyjmowała go z pojemnika. Dzięki temu dzieci wiedziały, kogo za chwilę zobaczą. Pierwsza była Rzekotka Chwytnica Czerwonooka, później ropucha, kumak i drzewołazy. Każdy płaz miał inny kolor, inny rozmiar i inny sposób poruszania się.

Najbardziej zaskakujące było to, że każde dziecko mogło potrzymać żabę albo salamandrę na własnej rączce. Zauważyliśmy, że na początku niektóre dzieci się wahały. Po chwili jednak ustawiała się kolejka chętnych. Właśnie wtedy widać było, jak ciekawość pokonuje strach. Dzieci zaczynają rozumieć, że to spotkanie z prawdziwym zwierzęciem, a nie z obrazkiem w książce.

Prowadząca opowiadała, gdzie poszczególne płazy żyją i czym się odżywiają. Najwięcej emocji wzbudziły drzewołazy. W swoim kraju pochodzenia jedzą mrówki ogniste i dzięki temu wytwarzają bardzo trujący śluz, który pokrywa ich skórę. Mimo pięknych kolorów potrafią być naprawdę niebezpieczne. Dla dzieci była to lekcja, że wygląd potrafi mylić.

To spotkanie z płazami w przedszkolu w Nowym Sączu dało dzieciom coś, czego nie zastąpi żadna ilustracja. Mogły zobaczyć, dotknąć i poczuć, że płaz jest lekki, chłodny i delikatny. W ten sposób poznały kilka gatunków, ich środowisko życia i ciekawostki, których wcześniej nie znały.

Dzieci dowiedziały się też, że nie każda żaba wygląda jak ta z polskiego stawu. Niektóre są zielone, inne pomarańczowe, a jeszcze inne mają wielkie czerwone oczy. Dzięki temu nasi przedszkolacy zaczynają lepiej rozumieć, jak różnorodny jest świat zwierząt.

W Przedszkolu Sióstr Niepokalanek św. im. Jana Pawła w Nowym Sączu staramy się, aby takie spotkania były częścią codziennej nauki. Dziecko, które samo potrzymało żabę, zapamięta o niej znacznie więcej niż z opowiadania. Tą miłą wizytę zapamiętamy na długo.