A co tam u pana Zielonki?

W marcu przeżyliśmy razem wyjątkowe spotkanie z Panem Zielonkiem, który – jak opowiedzieliśmy dzieciom – mieszka na wyspie zazdrości. Ta niezwykła postać stała się dla nas punktem wyjścia do rozmowy o uczuciach, które pojawiają się w codziennych sytuacjach, także w przedszkolu.

Dzieci bardzo szybko rozpoznały, czym jest zazdrość. W swoich prostych, ale szczerych słowach mówiły o momentach, gdy ktoś ma coś, czego one nie mają, albo potrafi coś lepiej. Zauważyliśmy, że to uczucie jest im bliskie, choć nie zawsze łatwe do nazwania. W bezpiecznej atmosferze mogliśmy wspólnie przyjrzeć się temu, co dzieje się w sercu, gdy porównujemy się z innymi.

Podczas zajęć nie zatrzymaliśmy się jednak na samej zazdrości. Razem zastanawialiśmy się, co można z nią zrobić. Dzieci odkryły, że zamiast smutku czy złości można spróbować spojrzeć na siebie z życzliwością. Uczyliśmy się zamieniać zazdrość w dumę z własnych małych sukcesów – z rysunku, który się udał, z budowli z klocków, z odwagi w zabawie.

Ważnym momentem było także dostrzeganie dobra w innych. Mówiliśmy sobie nawzajem miłe rzeczy i zauważaliśmy talenty kolegów oraz koleżanek. Dzięki temu dzieci zobaczyły, że każdy z nas ma coś wyjątkowego do ofiarowania. Budowaliśmy w ten sposób postawę wdzięczności i wzajemnego szacunku.

To spotkanie pomogło nam również zrozumieć, jak wiele możemy sobie nawzajem dać. Czas, dobre słowo, uśmiech czy pomoc w zabawie okazały się bardzo cenne. Wspólnie przekonaliśmy się, że w grupie jest miejsce dla każdego, a radość jednego dziecka może stać się radością wszystkich.

Codzienne sytuacje wychowawcze pokazują nam, jak ważna jest nauka przeżywania emocji już od najmłodszych lat. Dlatego wracamy do tych rozmów i utrwalamy je w zabawie oraz relacjach. Jesteśmy wdzięczni za ten czas wspólnego odkrywania i wzrastania w życzliwości.